Verhaal: The boy who didnt...
Helemaal alleen maar niet in m'n eentje. Hoe kon het nou zo gaan? Hoe kan het leven zo lopen de ene dag zit je nog thuis en de andere ben je daar... gure verlichting, Donkere sfeer op het grote plein in je eentje op de bakstenen van het stadshuis in Groningen. De eerste dag dat je daar zit, in je eentje. De kou van de wind om je heen iedereen kent wel de kou in het begin is het niet zo erg dan voel je het oppervlakkig maar het trekt in je hele lichaam van buiten tot in je botten. Enigste bescherming de kartonnen doos die ik uit de supermarkt heb gejat. Paar mensen hebben me wat geld gegeven,ik heb ze lief de medemens, ik ken ze niet maar toch bekommeren ze om mij. Van dat geld heb ik wat knakworsten kunnen kopen. Het is niet veel maar het vult mijn maag een beetje. Mensen kijken me raar aan want ik begin er dag na dag steeds meer uit te zien als een zwerver. ik zal me even voorstellen hoe onbeleefd eigenlijk mijn naam is Roel. Ik kom uit een gezin van 3 kinderen. 22 jaartjes oud. Thuis ben ik nooit de liefste geweest. Erg slim ben ik ook niet maar dat moet je me vergeven, na vele ruzie's met mn ouders ben ik uit huis geschopt want er kan maar een thuis de baas zijn. Niet slim genoeg om te gaan werken en voor het werk dat ik wil doen heb ik een papiertje nodig. Uitkering aanvragen maar die is ook maar 3 maanden geldig. Als ik geluk heb dan heb ik vanavond genoeg geld voor het slaaphuis. Ik sta op van mijn plaats en ga richting de vismarkt, en land me daar neer met een petje om daar hopelijk een paar eurie te krijgen voor het slaaphuis. Ik zie andere mensen ook rondzwerven en die lopen brutaal op mensen af. Maar zo ben ik niet ik geloof dat ik gered word als ik maar hier lig op mijn eigen plaats, op de vismarkt. Het lijkt geen succes te hebben en de kou word alsmaar erger. ik denk terug aan wat ik bereikt heb maar kan me niet meer herinneren dan m'n voormalige klasgenoten. Op school was ik ook geen ster. Heb eigenlijk niks gehaald daar, ik was er wel maar snapte niks van al die lessen! Tot het examen kwam daar begon eigenlijk al het gezeur mee. Je moet het wel halen he? zei mn moeke. Maar ik keek haar aan en knikte terwijl ik wist dat ik er niks van begreep. zo doende haalde ik ook geen papiertje om verder te studeren. ze werden boos op me en begrepen niet wat ik al die jaren heb gedaan. Ze noemde me een oen een sukkel. Steun van mijn ouders? HA! Dat is iets wat ik had willen dromen! Maarja, zo rijk waren mijn ouders dan ook niet. Roel moet het maar van de straat hebben, ik ben handig met mijn handen! maar zulk soort opleidingen bestonden niet meer. Je moest het maar van je denkwerk hebben. Dat was iets wat ik miste. *een mevrouw gooit een euro in de pet * " Dankje wel mevrouw!" zei ik met een lage stem. ze keek me nog eens aan met medelij in d'r ogen. 1euro en 15 cent. het slaap huis kostte 7 euro. Dit haal ik niet meer... Hij keek rond en zag een bankje. Dan maar op de koude ijzeren bank. Het vroor en de nacht zette zich in. Roel probeerde in slaap te vallen onder zijn doos. maar kon zich niet in slaap weten te sussen. Zijn gedachte's waren te ver. De kou overheerste hem en hij viel in een donkere gure slaap. Een waar hij niet zo gauw van ontwaakte. De dag erop werd hij gevonden door een klein jongentje met een hondje. De jongen wist niet wat hij ermee aan moest maar belde voor de zekerheid de politie. De ambulance kwam maar hij was niet wakker te krijgen, in een diepe coma ligt Roel nu in het ziekenhuis. |
Mood: Happy ^^ |
| Listening to: Enjoy the silence - Lacuna coil |
| Published on: 2010-03-09 20:21:36 |
| Categorie: Verhalen |
| Hits: 491 Unique-views: 126 |
