Verhaal:The breakup.

Ze keek me aan niet wetend wat ze moest zeggen, het was de zoveelste keer dat dit gebeurde. Ze was er helemaal kapot van. In haar ogen verschenen tranen. Het was niet haar eerste keer maar, de manier waarop. Ze voelde zich zoo kut. Starend naar mijn gezicht. "Waarom?.. WAAAROM!" riep ze.
Ik kon geen antwoord verzinnen, de vraag deed teveel pijn, de herinnering was te pijnlijk. Ik: "alsof ik zo blij was met wat ik heb gedaan!". Ze keek me in het gezicht aan en zei:"Hoe kan ik je nu nog vertrouwen?" ik:"Dat kan je niet.. maar, ik heb er spijt van.." Ze reageerde niet maar bleef me aankeken, hopend op een beter antwoord dan dit "Ik had het ook nooit moeten doen.. met mijn dronken hoofd Anouk zoenen." "En dat bedenk jij je nu pas?, nadat je weer bij mij bent? De hele kroeg heeft jullie gezien! Dat ik het ook nog moest horen van m'n beste vriendin Janna! dat ze jullie zag bekken in de gang van 'de Vera'! En niet eens de moed hebt om het zelf te vertellen."

Vera was de naam van de kroeg waar ik en Janna uit waren gegaan, ik kon geen uitvluchten meer verzinnen, gek maar dat is toch het eerste wat je probeert te doen, niet uit zelf redding maar omdat ze zoveel voor me betekent. Dat zijn dingen die ik me later pas realiseer het enige wat ik kon verzinnen. "Maar... ze betekende niet zoveel voor me! , het was eenmalig! De enige waarvan ik hou ben jij mijn lief."

Ze was het zat ze staarde me aan met haar fonkelende ogen.
Voor wat een eeuwige stilte leek duurde in het echt maar twee minuten.
Ze wees naar de deur, ik begreep wat ze bedoelde maar wilde eigenlijk niet gaan. Ook al had ik haar vertrouwen beschaamd ik wilde het goed maken. Twijfelend begon ik in te pakken. Dit was het dan het einde van onze relatie? bedacht ik me. De voordeur werd geopend. Geen uitgebreide zoentjes of tijdenlang vaarwel zeggen, Geen lieve knuffels en door elkaars haar strelen. Maar een verdrietig meisje in het zicht van de deurpost. Ik voelde me kapot, zo zou zij zich ook wel voelen bedacht ik me. Zelfs al zou ik haar troosten het komt niet goed. *Kablam* Dat was het dichtslaan van de deur.

Weer helemaal alleen..... waar ging het fout? Wat heb ik gedaan? Hoe kon dit gebeuren? Op een dag maak ik het goed met Elle! Dan zullen we samen nog lang en gelukkig leven. Maar voor nu, zal ik haar met rust moeten laten. Verder gaan met mijn leven. Ik liep van het huis weg richting het station, het was niet ver maar mijn hoofd draaide alle kanten op van gedachtes van nu en het verleden. De tijden waarop ze me vasthield en de wereld nog zo vredig althans voor ons tweeën leek het zo. Niks anders nodig dan elkander. Waar liep het zo fout ? Probeer er maar even niet aan te denken. Zo dacht ik even nergens aan en stapte het perron op. De trein zal zo wel komen. Maar zonder haar heb ik niks om voor te leven! Hoe zal ik nu verder gaan? Is dit het leven waar ik me in wil zien leven? Is dit waar ik me bij prettig voel? Ik wil eigenlijk niet zonder Ellen zijn.

Ik wil zonder haar eigenlijk ook niet leven. De trein naderde het station, besluiteloos keek ik naar de rails de mogelijkheden waren duidelijk! Maar kan ik dit wel doen? Is het niet egoïstisch? Dit leven is van mij en ik bepaal waar we heen gaan. De trein was bijna op het station. Het was nu of nooit. Ik keek om me heen, links van me een saaie man in een grijs business suite. Rechts van me een oosters meisje van Japanse afkomst. De druk op Mn schouders begon ik te voelen. De trein stond bijna voor mijn neus. Ik kan het niet.. Zelfs te zwak om mijn eigen leven te beëindigen voor een meisje. Het was maar goed ook bedacht ik me later, wat zou ik dan in het leven allemaal missen? Het gaf me een beetje hoop. Op deze hoop probeer ik me elke dag weer voort te slepen dag in dag uit.